Om vervolgens een tweede keer in een nog ergere versie van wat ons vorig jaar overkwam te belanden. Deze keer waren we weer met vier man en weer waren we voor dood achter gelaten door de mogelijke hulptroepen. Weer werd het besluit genomen om maar bij elkaar te blijven om zo te kijken of het ons lukte om al schietend een veilige plaats te bereiken. Om een lang verhaal kort te maken is het ons ook deze keer gelukt om zoveel zombies af te maken dat we in redelijk goede staat gered konden worden.

Niet alles in Left 4 Dead is echter hetzelfde als in het vorige deel. Vooral tijdens het vechten met de standaard ondoden (technisch gezien zijn het geen ondoden, maar mensen die besmet zijn met een virus dat zombie-achtig gedrag als symptoom heeft) werden we regelmatig verrast. We verwachtten de standaard boomers en smokers, maar we kregen bijvoorbeeld ook chargers en spitters op ons af. Compleet nieuwe mutaties dus.

De charger leek nog het meeste op een halve tank die op ons af kwam stormen om een van de teamleden vast te pakken en op de grond bleef rammen tot hij doodging. De spitter bleek daarentegen wat meer afwachtend. Vanaf een grote afstand begon het wezen een ranzige giftige stof te spugen. Als een van de teamleden deze stof op zich kreeg of inademde, dan ging hij of zij langzaam dood en als het monster werd afgeschoten, dan stierf het in een plas bestaande uit de ranzige vloeistof.

Dat leverde dan weer een probleem op als een van ons het besluit had genomen om de zombie een kopje kleiner te maken met een bijl, een katana of een kettingzaag. We hadden nu de mogelijkheid om ons pistool uit te wisselen voor een melee-wapen. Het gebruik hiervan bracht natuurlijk risico’s met zich mee.

Je wilt niet al te dicht bij de mensetende monsters komen, maar het effect van de kill was wel een stuk bevredigender dan een headshot vanaf een afstandje. Al was dat natuurlijk ook nog steeds erg vet, mits er geschoten werd met een groot genoeg kaliber.

Overigens waren headshots wel een stuk belangrijker in de reality mode. Dit kun je zien als een wat lastigere versie van de normale levels. Minder heads-up display-dingen in beeld en een stuk lastiger te doden zombies. Dit vereiste nog betere communicatie tussen de teamgenoten. Iets waar we al heel erg op gewezen werden in de multiplayer. In singelplayer pakt de kunstmatige intelligentie het goed op, maar ze blijven jou toch heel erg volgen. Ze zullen zelf niets ondernemen als jij niet de eerste stappen zet.

Met een beetje degelijke communicatie in de multiplayer kom je een heel eind, met goede communicatie een stuk verder. Je leunt namelijk heel erg op de hulp van anderen. Als je door een hunter gepakt wordt, heb je toch iemand nodig die hem van je afhaalt. Ben je gewond, dan kan iemand anders jou een stuk beter verbinden dan dat je dat zelf kunt. Natuurlijk zijn vier kogelspuwers altijd beter dan een enkele. Vooral als er benzine gezocht moet worden om het vluchtvoertuig aan de praat te krijgen.

Dit deden we in de nieuwe scavenger mode. Hetzij in de campaign of in een online potje waarbij twee teams het tegen elkaar opnemen. Het is dan zaak om zoveel mogelijk benzine in het voertuig te krijgen voordat je doodgaat. Het team met de volste tank wint. In de campaign krijg je gewoon te maken met drastische aantallen zombies in vaak krappe ruimtes terwijl je met een jerrycan rondloopt en ze dus maar lastig van je af kunt houden. Daar zijn de drie teamgenoten voor.

Het moge duidelijk zijn dat Left 4 Dead 2 niet heel anders is dan zijn voorganger. Het is nog steeds een geweldige multiplayer-ervaring en het blijft leuk om massa’s zombies af te slachten. Valve heeft wel verbeteringen doorgevoerd in de algemene kunstmatige intelligentie van de zombies. Ze weten zich aan te passen aan het gedrag van jou en je team. Aan de andere kant hebben we ook wat nieuwe spelmodi, meer type zombies en meer wapens waaronder ook zwaarden en kettingzagen. Vooral dat laatste geeft het fun-gehalte een flinke boost. Overleven in een zombie-apocalypse is nog nooit zo leuk geweest.